Aukcja obrazu "Wesoła Jazda" Desa-Unicum, Warszawa 10 grudnia 2026 godz. 19:00

Źródło informacji i zdjęcia: DESA UNICUM

olej/płótno (dublowane), 78 x 105,5 cm
sygnowany p.d.: 'A. W. Kowalski'

Pochodzenie

• kolekcja Jadwigi Juchniewicz, Lugano
• kolekcja prywatna

• Opracowanie merytoryczne

  Chociaż w malarstwie artysty dominował zaśnieżony, zimowy pejzaż, to szczególnie po roku 1900, tworzył on również kompozycje utrzymane w żółciach, przepełnione suchym, letnim powietrzem, ożywione intensywnymi barwami strojów postaci i taki w charakterze jest prezentowany obraz. W centrum kompozycji dwie wiejskie dziewczyny jadą zaprzęgniętym w galopującego konia powozem. W tle widoczna jest drugi powóz, którym większa grupa podąża za pierwszym pojazdem. Dynamika jazdy podkreślona została przez artystę tumanami kurzu wydobywającymi się spod kół oraz gestem kobiety na pierwszym planie która przytrzymuje dłońmi nakrycie głowy. Obraz uderza dynamiką przy jednoczesnym utrzymaniu dyscypliny formalnej. Dominują ciepłe ugry, żółcienie i brązy, a chmura szarego pyłu zakrywa dalszy plan z prawej strony.
  
  Dzieło cechuje wręcz impresjonistyczna swoboda i dynamika pociągnięć pędzla oraz wyrazista faktura, wszystkie tak charakterystyczne dla późnego malarstwa artysty. Barwny nie tylko pod względem kolorytu, ale i malowniczego układu oraz narracyjności natury obraz emanuje rodzimą swojskością. Ciepłe kolory drzew i liści sugerują późnoletnią lub jesienną przejażdżkę. Również wydobywający się spod kół kurz i pył wzmacnia odczucie takiej porę roku, jak również brawurowość w uchwyceniu ruchu przez malarza. Gra świateł i cieni nadaje obrazowi żywość, którą podkreślają kolorowe chusty młodych kobiet. Cała kompozycja zdaje się być rozedrgana słońcem, która kładzie się smugami na leśnej drodze i prześwietla gęstą roślinność.
  
  Wszystkie wymienione cechy formalne obrazu są charakterystyczne dla twórczości artysty z okresu po 1900 roku. Eliza Ptaszyńska, monografistka twórczości Wierusz-Kowalskiego odnotowuje, iż około 1900 roku, w momencie szczytowym europejskiego modernizmu i wkrótce po wybuchu pierwszych awangard, zmienia się dzieło artysty. Wierusz-Kowalski pracuje szybciej i nieco bardziej spontanicznie, sumarycznie przedstawia tło, stosuje impastowe rozwiązania fakturalne, posługuje się nerwowym duktem pędzla – jego malarstwo podlega osobliwie rozumianej syntezie. Wierusz-Kowalski, już na wczesnym etapie kariery, stworzył swoisty artystyczny ideał i jego drogą podążał do końca kariery. Widzów zachwycała precyzja detalu jego prac, żywiołowość i witalność́ scen, urokliwe efekty świetlne i soczysta kolorystyka odmalowanej polskiej przyrody